Vuurvlindertje

hèm met me vingers afblijven .... Bedoel je dat ?” „Ik bedoel niks,” zei tante Toos, nog altijd met de aarpelpruim in 'r mond achterover leunend : „breng Koert z’n aarpels maar . . . .”

Op nieuw klonken de stevige dribbelvoetjes over de houten gang.

„Koert,” zei ze, nog met de deur wijd 'open : „nou zei je me niet geloven, maar dat heb ik helemaal alleen, zonder iemand 'r bij, in de keuken voor je gebakken .... Dacht ik ’ffniet ? . . . Die andere heb je natuurlijk óók niet gelust.... Leg d'r nou niet zo vervelend bij ... . Je scheelt ommers niks as dat je verkouw^Ten ben 1 Asjeblief.... As ze koud worden, ken 'k ze wegsmijten . . . .”

„Eet jij ze maar op,” zei-ie kregelig-ondankbaar.

Toen werd ze nijdig as 'n spin.

„Je zèl ze eten, versta je 1 ... Wat bennen dat voor manieren ? . . . Tante Toos zeit dat zij ’t niet eens zo ken .... Die zuigt 'r op as op sjokola .... As je ze niet eet, zei 'k an Friedel zeggen, dat je verliefd op 'r ben, maar dat ze je niet trouwen mot, enne dat ik niet bij jullie kom losjeren, want dat je mijn gebakken aarpels niet lus I”

't W^as de eerste keer, dat ze 'm an 't grote geheim herinnerde, dat-ie 'r die avond na ’t ge-knip van de nagels, ’t peperinunt-gesnoep en z'n dreigend-opgeheven hand, verteld had. Ineens verschoot-ie van kleur, en 'n brokje aardappel, dat 'r uitzag als 'n spaander verbrand hout, in de mond met de koortsuitslag stekend, onderging-ie de schandalige chantage.

„Nou ?” vroeg ze, en in dat ene woordje, begeleid door 'r grote, starende ogen, en 't geplet

201