Vuurvlindertje

„Jij krijgt de helft en Koert krijgt de andere helft.... Die oom Kobus, hè ? . . . Wat 'n keuken-hen, hè ? . . . Ik zee nog zo : laat mijn de aarpels maar koken, maar hij het overal en van niks verstand .... Je zei is zien hoe je d'r van opknapt.... Maar je komt je bed nog niet uit.... De dokter wil niet dat je d'r uit komt.... Zei ik d'r een in je mond steken .... Hou open, ene, tweeje, drieje .... Smaakt-ie zo niet véél lekkerder as lekkerde-lekker ? . . ."

,/k Heb ze nog nooit zó geproefd," zei de zieke vrouw, die nog op 't eerste hapje lag te pruimen en nou maar weer ’r ogen sloot.

„Nou neem ik wat je heb laten staan mee na benejen, om ’t schoon te maken — je vork heb-ie nog nodig «— en in je boterhammen, die ik voor je klaar heb gemaakt, krijg-ie nog wel trek eer ’t avond is ■— en je ei, lus je je ei niet . . . ?"

„Nee, m'n kind . . .

„Zo, da’s jouw portie gebakken aarpels . . . . Nou mot je weer niet eigenwijs zijn, en ze dadelijk opeten .... Die andere portie is voor Koert. ... Ik kom dalijk kijken of je ze op het . . . ."

Dan dribbelde ze ’t gangetje door, om 'r broer te verrassen, maar tante Toos riep *r nog even terug.

„Het Kobus je niks gezeid, Lena ?"

„Wat mot-ie gezeid hebben ?"

„Dat weet 'k niet . . . ."

„As jij 't niet weet, hoe ken ik 't dan weten ?"

„Is 'r . . . ." vroeg de oude vrouw aarzelend : „Is 'r . . . . leit 'r . . . . is 'r geen brief gekom-men . . . ?"

„Nee. As 'r een gebracht wordt, mot ik 'r voor

200