Vuurvlindertje

de stekende spetjes, die op je vingers loerden, as je te dicht in d’r buurt kwam, en die nog smeriger prikten as 'n speld. Toen 'r an geen van de schijfies meer wat te bruinen viel, de meeste zo zwart as de onderkant van de pan, boven ’t stomende stel waren geworden, draaide ze de pitten voorzichtig af, en lepelde 't keurig gerecht op 'n schaaltje. Poetie kreeg ’t moes, en blies 'r tegen met 'n bolle staart, omdat de damp 'r af sloeg. Zij, zachtjes-zingend van ingehouden plezier, liep met 't schaaltje naar boven. Tante Toos sliep, was haast niet wakker te porren. Maar dat most nou maar. Gebakken aarpels hield je niet warm, en de kouwe smurrie op de stoel naast 't bed, kon 't mens natuurlijk niet meer eten.

„Nou?" zei ^}t kind : „dat zei je lusten .... Dat heb ik voor je klaar gemaakt . . . ."

Tante Toos, die van benauwdheid begon te hijgen, wou 'r eerst niet an, maar toen ze de teleurstelling op ’t verhitte gezicht van 't meisje, dat zich zo schrikkelijk voor 'r had uitgesloofd, zag, nam ze 'n verkoold perkamenten schijfje tussen 'r vingers, blies ^;r nog harder as pietepoes tegen, beknabbelde 't met trage kaken, en terwijl ze 't zonnekind, de prachtige robbedoes, die met 't schaaltje in de kleuterpootjes op 'n loftuiting stond te wachten, met de ogen-van-vroeger bekeek, 't beeld van 't goudblonde ding, als iets kostelijks in 't lege kamertje van 'r hoofd beglim-lachte, zei ze, en 'r was iets krankzinnig-weemoedigs, iets vreemds en uitgerusts in 'r stem :

„AVat smaakt dat lekker .... Zo iets lekkers heb 'k nog nooit gegeten, schat, kleine dochter van me . . .

199