Vuurvlindertje

zalig-bii-te-zingen, om ze liever te bakken, zoas tante Toos ’t zo béér lijk met 'n klontje vet kon. Sekuurtjes, piender wijfje, dat 'r niet an dacht, om zich te branden, zette ze de pan op, eerst droog, toen met ’t uit de keulse pot gejaapt geel kluitje, dat pssst 1 . . . pssst ! . . . schreeuwde, en tussen de sputterende bobbeltjes door, as 'n paling, die de bibberatie te pakken had, langs de pannerand weg prebeerde te kommen, en as 't zag dat 't nergens lukte, dat 'r geen gaatje w^ras om tussendoor te sliepen, as 'n tol die z’n vaart kwijt raakte bleef kribbebijten, en met zes belle-blasies tegelijk an z'n neus pissst, pissst bleef jengelen, tot 't de pan 'r keel uithing, en 'r van ’t krijslelijkie met al z'n praats, niks as 'n bruin plassie overschoot. As tante in gosnaam maar niet te vroeg uit 'r bed kwam .... Zo'n kookspel-letje was tienmaal fijner, as in de voorkamer opgesloten zitten, met je-mag-dit-en-je-mag-dat-niet ! Op de wiebelende keukenstoel boog ze zich over de pan, telkens weer met 'n kouwe aarpel in de ene en 't mesje in de andere hand. Elk repie, elk schijfie, dun of dik, schots of scheef, was ’n nieuw plezier. Ze dejen allemaal of ze de pee an ’t pootjebajen in 't kokende vet hadden, scheelden van de schrik, zo wit of ze wonderolie in hadden gekregen, maar an 't end werden ze bruin as gare poffertjes, en ^;r waren 'r bij, die ^;r zelf zo'n schik in hadden, dat ze met mekaar deeën wie 'r ^;t eerst hélemaal as de nikker van Sinterklaas uit zou zien. Pietepoes was 'r nieuwsgierig bij op de keukentafel gesprongen, en die zee : ,,Nououou, jij doet ’t wat gauauauw, veel gauauauwer as de vrouououw^T Y’ en die was net zo bang as zij voor

*9⁸