Vuurvlindertje

en 'r waterdruppels an de haal gingen, zei ze ’t nummer tot zover ze tellen kon, en begon dan nog is van voren af an.

Effen voor Kobus thuis kwam schaften, wipte de controlerende geneesheer van de fabriek voor Koert op bezoek, en die keek meteen naar tante Toos. Koert was niemendal — 'n paar dagen 'r onder en zweten ■— met tante Toos bleef-ie 'n hele poos alleen, en toen-ie wegging huilde ze eens zo hard -— ze kon bij die jonge kinderen niet gemist worden — as de dokter zóveel in de buurt van 'r hart hoorde wist ze hoe laat ’i was.

,,Ik hoor in die buurt, dat je honderd wordt,” zei de geneesheer, maar toen-ie Kobus in de gang tegenkwam liep-ie ’n eind met 'm op, en de zoon, die enkel met z’n gedachten bij z'n brief van vannacht was, kwam bezorgd thuis, zei geen woord, en kookte de aarpels samen met Lena, die ’t liever alleen had gedaan, maar de pan niet boven de aanrecht durfde keren, zoas tante ’i altijd dee.

Nou, Kobus was ’n stommerd. Die liet meer as de helft in de gootsteen vallen, toen-ie ^;t met zo'n schrikkelijke bluf wou voordoen, en toen ze op de borden kwamen waren ze zó hard, dat je ze met twee handen nóg niet kon moesen.

„As hij weg is, zal ik ze voor tante overkoken,” dacht ’t kind : „met mannen in de keuken is niks gedaan . . .

196