Vuurvlindertje

dat ’r niks nodig was, dat 'r aardappelen zat waren, en toch kreeg ze ’n appel kedo, die ze onder 't werk met schil en al opat. As 'r 'n koopman an de deur kwam, keek ze eigenwijs naar wat-ie had, draafde ze de trap op, en kwam 'r vertelsel doen. Koert sliep, dee zo raar as Jo, of hield zich maar zo.

,,Ik geloof,” had-ie 'r bij 'r laatste bezoek, toen-ie nog wakker was, met ’n gezicht as 'n oorwurm en met 'n stem, of-ie van voren af aan zou motten leren praten, gezeid : ,,dat 'k net eender as Jo dood ga, Lena . . . .”

Hij meende 't .W^at 'r met z'n vriend gebeurd was, wachtte hèm ook ... .

,,Ik spreek niet met je,” had ze nijdig geantwoord : ,,as je 't nog is zeit, akelig dier, sla ik je op je gezicht 1”

,,Daar hou je me niet mee in ^ft leven,” had hij met z’n nare, kapotte stem, as 'n oud mannetje-op-de-bedeling geantwoord : „ .... as ik dood ben . . . .”

„Dan zal ik je zo ranselen, dat je weer levend wordt, en nou praat ik niet meer met je, lelijk spook 1 Jij denkt alleen an jezelf .... As 't maar uit is 1”

In ’t keukentje, warendig netjes opgeruimd, schilde ze de aarpels. Dikwijls had ze tante Toos mee maggen helpen, om te pitten — nou jaste ze zelf. Maar of de duvel 'r mee speelde : tante had gister de makkelijkste uitgezocht en de moei-lijkste met bochels, kromme schoeren en water-hofies voor haar laten leggen. Telkens as 'n bleke kanjer, zonder huid en haar — 'r waren 'r met sikken en snorren — in de emmer ploempte,

195