Vuurvlindertje

alles keurig in orde, enkel 'n tikje te groen en te zwart van ’t lange koken. Dat was de schuld van de kip of van de boter, zei 't meisje, en 't hinderde geen steek, want tante liet 't allemaal de glijbaan-boterhammen, geel van de ingezogen boter, en 't keiharde ei op de stoel naast 'r bed staan, tot ze trek zou krijgen, en die kreeg ze de eerste dagen niet.

Benee at Leentje, zich bedwingend om niet te zingen bij ’t feest van zoveel gezellige zieken en ’t de baas kennen spelen, zonder dat op iedere slak zout wier gelegd, enkel wat en hoe zij ’t wou. De pot-van-de-appelestroop, die haast leeg was, likte ze zuinigjes schoon, zo tot in de benedenste richeltjes, dat je niet meer kon zien wat 'r in geweest was, en ze nam met 'n geweten, dat zich niet te lang schuldig voelde, eens zoveel boter. Pietepoes zat bij ’r op schoot, wat anders niet mocht voor de haren ■— 'r mocht nooit niemendal wat ! -— en die kleefden nou welan 'r stroperige vingertjes, omdat ze ’m verliefderig aaide, as-ie ’r kopjes gaf, maar dat ging strakkies met ’t wassen in de keuken, in één moeite door. Voor de huiselijkheid had ze op elke stoel 'n pop gezet. Daar praatte ze zachies mee — dat ze d'r bord leeg mosten eten, dat ze niet met volle monden mosten kletsen, dat ze niet elke hap mosten wegspoelen, want dat de metselaars dat met de tras en de kalk ook deeën.

Hoe zachtjes ze babbelde — ze vergat in de fantasie van ’t spelletje de vrouw boven, zo as ze 't ei in de ketel bij 't ontdooien van de boter vergeten had ■— en tante, in de rust tot ’r zelf komend, hoorde ’t vermanend, opklaterend stem

Vuurvlindertje 13    193