Vuurvlindertje

netje, en dat an ’t touwtje, voorzichtig buiten de stoom om, in de ketel laten zakken ■— niet stoten, niet schokken -— as d'r 'n barst in kwam, kreeg 't ei allemaal witte bobbels op z'n buik. En dat bleef natuurlijk wel allemaal ei, maar 't was net zo'n misselijk gezicht as de kin van de schoenlapper, die zulke koeien van wratten bij z'n lip had, dat de barbier 'm 't laatst van al z'n klanten schoor, omdat zulk inzepen alleen 'n kwartier duurde. Dat had ze gehoord en gezien, toen ze met Kobus-met-'n-baard-van-vier-dagen mee had gemogen, 't Liep alles zo van 'n leien dak, dat tante 't 'r niet had kennen verbeteren, 't Smeren van de boterhammen lukte alleen niet te makkelijk, want 't brood was oudbakken en de boter hard. Hoe je 't prakkizeerde : de punt van 't mes krulde 't korrelend meel mee ■— ’t brood werd niet beboterd, maar de boter bebrood. Toen zette ze 't vlootje op de wasem van de ketel, en nou hielp 'r geen moedertje-lief an — ’t wier precies as 't ijs in de vaart, as de zon 'r op scheen ■— om de rand op de bojem traande 'n gelig papje en in 't midden wier de klont, die ’r niks van begreep wat 'r onder 'm an de gang was, hoe langer hoe kleiner. Boven in de slaapkamer, keek tante, die zich gelukkig uitgekleed had — 'n paar keer had Lena benepen geluisterd, toen 'r gestommeld wier, of ze toch opstond — met suffige ogen naar 't moedertjes-gedoe van 't kind, prees de boterhammen, die aan de bedzij dun en aan de raam-zij gezwollen waren, maar dat hinderde niet : zij zou aan de bedzij happen, en toen ze, in behoefte 't meisje te belonen, 't ei tegen 't hoofdeind klopte, om 'r 't kapje af te pellen, was 't

192