Vuurvlindertje

dat 't ’ n straf vond, as hij an trouwen dacht ! — en omdat-ie nog eerst de brief van zes zijdjes in de bus an 't end van de straat wou steken — 'm bij ^Vetter zelf te bezorgen had-ie niet gedurfd. Friedel kreeg 'm noü toch tegen de middag, as ze de tijd had 'm te lezen, en Wêtter niet thuis was.

Koert's bord met de door tante gesnejen boterhammen stond 'r nog net zo. Die kwam al z'n leven te laat op de fabriek, as-ie nóu nog boven was .... Als ^;n lenig eekhoorntje wipte ze de trap op, smeet de slaapkamerdeur open, en riep : ,,Koert 1 Koert 1 . . . Leg-ie nog in je bed . . . ? Gossie, jongen, schaam-ie je niet ?”

Hij stutte op in z'n ledikant, maar ze verstond ^;m niet. Hij was zo hees, had ’t zo te pakken, dat-ie doofstommetje most spelen, en toeri-ie zich inspande om 't 'r duidelijk te maken, dat oom Kobus voor hem de boodschap zou afgeven, dat-ie niet praten kon, en dat-ie in z'n bed lee te bibberen, raakte-ie zo gemeen an 't hoesten, of-ie om 'r bang te maken opzettelijk blafte.

Daar stond Leentje 'n seconde paf van. Twee zieken ineens. Precies as bij de Wetter'^. As oom Kobus nou ook nog in bed kroop, waren ze fijn allemaal ziek. ’t Kon haar niemedal schelen. Hoe meer d'r van de vloer waren, hoe minder 'r vuil wier gemaakt, nou zij 'r alleen voor stond. Dat knapte ze tienmaal vlugger as Tante Toos, die alles op d'r elf-en-dertigste kon doen, op. ,,Zel ik je brood op je bed brengen, Koert V’ Hij schudde 't hoofd, had ook al geen trek. „Da's klessen,” zee ze, ^ft smerige waswater van oom Kobus, dat ’r pikzwart uitzag — Kobus had niet voor niets 'n liefdesbrief van zes zijdjes

190