Vuurvlindertje

haar mot je me effen hellepen .... Anders trek 'k ’t wéér in de knoop . . .

Met 'r blote armpjes hield ze 't bij 't knotje goudhaar, maar tante lag weer te vechten met 'r adem, net as de kees van de buren, die telkes in z'n slaap stuipen had, en dan met z'n poten lee te trekken, of-ie in z’n droom na ’n andere hond toe zou lopen.

,,W^il jij me vlechie vasthouen, tante, of wil je me strik . . .

,,Hè I Hè 1” zuchtte tante Toos, gulzig ademend, en terwijl 'r bevende vingers 't lint in 'n slordige strik knutselden, had ze moeite rechtop te blijven zitten. Hijgend lag ze weer achterover, en door ’r tranen keek ze naar de vlotte bewegingen van 't kind, waarop ze anders honderd» en-een aanmerkingen zou hebben gemaakt •— dat 't zich wies met 'r jurk an en met 't lint in 'r haar — dat ze kudderde zonder zeep, bang voor ^}t bijten van 't schuim in 'r ogen ■— dat ze 'r mond spoelde, met 'n gespet van je welste tegen ’t behang — dat ’r nou al 'n kous afzakte — en ze_t de banden van ’r schort in de knoop had getrokken ■— ze zag 't alles uit gewoonte-om-alles-te-zien, maar ze sprak 'r geen woord bij, zo lammenadig as ze zich voelde, en zo telkens as ze weer most denken, dat ze 't niet lang meer zou maken.

Oom Kobus liep net door 't voortuintje naar de fabriek, toen Leentje in de huiskamer kwam. Die ging 'r vandoor zonder moeder goeie dag te zeggen, omdat-ie 'r zeker van was, dat ze, na de woordenwisseling van de nacht, met opzet boven bleef ■— ’t werd onhoudbaar met ’t mens,

189