Vuurvlindertje

'n wervelwind, rond-gegierd had, en ze omkoesterde iets weeks en warms, iets dat bij 'r laatste beetje leven behoorde : ,,jij ben 'n lieverd, jij ken ’t niet helpen .... Geef me 'n zoen . . . .”

't Kind dorst niet nee zeggen, nou tante zo vreselijk snikte — ze boog zich over 't zilverwit hoofd, zocht 'n droog plekkie voor 'r lippen, waar ze de vieze tranen niet proeven kon.

,,Dank je,” zei de vrouw : ,,en sta nou vast op, want ik kèn 't nog niet. Ik ben zo raar in me hoofd «— ik kèn 't niet .... En snij zelf je boterhammen, zonder in je vingers te japen .... En, en . . . .” ■—    kwam *r alles uit, zachtjes en

angstig, omdat de vrees voor 'n nieuwe duizeling 'r dwars zat — : ,,en — en ruim dan weer af, voorzichtig, zei je, want ik ken niks — en nie-meer as 'n hallef flessie melk nemen en aar-pelen bennen 'r genoeg, en . . . .”

Meer zei ze niet, want ze ging voor de derde keer, wel niet zo lang en zo gruwelijk, maar ’t matras glee onder 'r weg, en ze dook weer in de leegte of ze 't raamkozijn bij 't zemeleren der ruiten losliet, en nog 'n heel eind most vallen eer ze op de begane grond terecht kwam.

,,Laat mijn maar zorgen,” praatte Lena opgewekt : ,,je ken rustig blijven uitslapen, as je d'r zin in het, hoor-ie ? . . . En as je strakkies benejen komt, zei je d'r van op staan kijken .... Je hoeft niks verder te zeggen .... Zei ik 'n ei voor je koken, hallef zacht ? Of zei ik d'r een klussen in 'n glas melk, met 't glibberdingetje 'r met 'n vork uitgehaald ? . . . ’k Weet 't zo goed as jij, hoor 1 . . . Maar met ’t lint in me

188