Vuurvlindertje

piepende rukjes bewoog, of-ie benee vast werd gehouen, en probeerde los te kommen.

Tante Toos knipperde met licht-schuwe ogen, trachtte ’n houvast aan de deken en 't hoofdkussen te vinden, zuchtte zo moeilijk of ze bekaf van 't lopen was, en toen de zoldering niet langer door 't kamertje heen en weer zwiepte, de spiegel uit z^;n gezwalp naar ’t gestukadoord schoorsteentje terug-schommelde, en 't ledikant op de monsterachtig-hellende roetsbaan stilhield, boog ze 't hoofd met de witte haren in 't kussen, en daar werden werachies hele plekkies zo nat of 'r uit ’t kommetje melk, dat ’t kind wel is op d'r bed kreeg, hele scheutjes gemorst waren.

Leentje zag ’i in onthutsing gebeuren.

,,^Vat is 'r dan, da-je al zo vroeg huilt ?” vroeg ze : ,,is d’r alweer keet met ome Kobus . . . ?” „Nee nee,” zei tante, met moeite 'r gesnik inhoudend : „....ik voel me zo naar ”

„Ik heb ommers niks gedaan ?” vroeg Lena nog eens — as je huilde had je je bezeerd, of was 'r de een of ander, die je pestte....

„Nee, jij ben — jij ben ’n schat,” zei de vrouw, ’r arm om 't slanke meisjeslichaam heenslaand — in de ellende van 't ogenblik, de bonzende klopping van r’ zenuw-stekend hart, bij de verkleuming van 'r voeten en de prikkelende tinteling van ’r slapende vingers, had ze de oplaaiende behoefte zich bij iemand in 'r vereenzaming aan te schurken — ze dacht niet meer aan de ruzietjes met 't kind, niet aan de klappen, die ze gekregen had, niet aan al wat 'r in de latere maanden gebeurd was —- ze lag in 't bed, dat met 'r in de afgrond, in de gedrochtelijke diepte, als ^rn papieren vod in

187