Vuurvlindertje

XVII

Zó duizelig, dat ze zich telkens most vastgrijpen, was tante Toos al heel vroeg in ’t keukentje bezig geweest, om de boterhammen en de koffie voor Kobus en Koert klaar te maken, maar nog voor één van ze benejen was, kroop ze weer naast Lena in 't grote bed, en toen ze languit lee, tolde ze net zo in ’t wilde, in 'n warrelende draaikolk, as op die ellendige avond, toen ze voor ’i eerst met 'r zoon over de Wetter’s herrie had, en ze ’t vertikte, om na benejen te kommen. „Moeder Maria 1 Moeder Maria V* mummelde 't uit 'r hortend-hijgende mond — en omdat ze matelooslang, onpeilbaar-diep in de ruimte zonder wanden, in de oneindigheid, waar je vrij van lichaam dreef en waar je toch met kreunende schokken verzakte, viel en geslingerd werd, omhoog werd geheven en met 'n folterzwaai in de zuiging verzwolgen, greep ze zich in 'r doodsangst, in ^;r aanvoelen, dat ze geroepen wier, dat 't 'r afscheed was, aan de in 'r klauwende vingers af brekende pluizen van de deken vast.

,,^Vat is 'r ? . . * W^at doe je tante V' vroeg Lena, die 'r al niks van begrepen had, dat de ouwe vrouw, pas opgestaan, nog 'ns kwam uitrusten — nog nooit was dat gebeurd ■— en ze bukte zich op 'r knieën, bang bij 't strompelend stoten van de adem die dan weer wegbleef, dan met schorre,

186