Vuurvlindertje

moe, en de ander as-ie zo fris as *n hoentje was ...» Toen stierf ze goddank, en 'k heb 'r opgepast as 'n waakhond, maar de dood laat zich niet wegkijken, niet wegpaaien, niet weghuilen. Die komt, neemt, laat je midden in je werk met 'n wurm van 'n kind achter .... „We motten mekaar misschien gaan verlaten,” zee ik, toen ze bediend was geworden : ,,ik zweer je bij God en de Heiligen, dat 'k 'm groot zal brengen, of-ie van mijn of van die ander is, as je ’t me zeit, as je geen geheimen mee na de Eeuwigheid neemt Ze zee niks. Ze lee me enkel an te kijken . . . .Das dat. Da’s nommero een. En da’s de waarheid .... Toen wier ’k gek op ’n tweede .... Je wordt 't. Je ken niet zeggen waarom. Je loopt as 'n stekeblinde je noodlot na ... . As ze je waarschouwen, wor je woest .... En as je je vingers brandt, speel je kemedie dat ’t geen pijn doet .... Die hiette Carmen, as in de opera .... D'r vader was korist .... 'k Heb 'r alles verteld van me eerste vrouw, van me denken in die dagen, van me ellende in die dagen, as 'k me werk verwaarloosde en me betrekking kwijt raakte, om in de buurt te blijven loeren, om me nest schoon te houen — 'k Ben gedachten an 'r kwijt geraakt, die vanbinnen begraven leeën, die 'k niet hardop durfde zeggen .... Ze wist dat van Jo — wist dat me hersens gekookt hadden, as 'k op de fabriek an me vrouw, die 't kind dagen in bed stopte, om 'n vrije dag te hebben, gedacht had — had ■— had — 't was alles de verlejen tijd, die je van je vort-spoelde, om met geen geheimen in je hoofd, geen verdomde leugens, 'n tweede moeder voor je — voor je ... . ,,Wat doet 't ’r allemaal toe,”

182