Vuurvlindertje

handen bevende kom slurpte, en z'n ongelukkige jongen beschimpte.

Grommend, zonder 'r dadelijk te antwoorden, stond-ie op, leunde met de vuisten op de 'r onder trillende tafel, keek in de lamp, waarvan de zijden kap door ’t gesnuif van z’n adem bewoog, en voor ’i eerst biechtte-ie alles wat-ie op z'n geweten had.

^yt Kwam 'r stompelend uit, en na ’n snauwende inzet, vernevelde de kamer, waarin 't meisje luisterde, begon-ie met de handen op de rug op en neer te passen, als 'n gekwelde in 'n kooi. Jaren had-ie ’t zo gedaan — jaren was ^;t verhaal in ^;m gegroeid.

„Ik was 'm in me cel vergeten .... Is dat mijn schuld ? . . . Je onthoudt hoe de zon — hoe de maan 'r uitzien — je onthoudt geen mensen ....

Ik teminste niet .... 'k W^as me eigen gezicht gladweg kwijt — ’k heb me niet herkend, toen 'k weer kon zien of 'k op mezelf of op 'n ander leek . . . . Maar 'k ben werom gekommen met de beste bedoelingen .... An elke gulden, die 'k voor 'm uitgaf, zatten maanden ploeter werk vast . . . . 'k kon niet na 'm verlangen .— 'k heb 'm haast niet gekend, en, en ^;k mocht 'm niet, omdat ^;k niet wist of-ie van mijn of van 'n ander was .... Dat was niet zijn schuld .... Dat was de schuld van zijn moeder .... As de mannen van honk motten voor 't brood, bennen 'r vrouwen die zich vervelen, en uit verveling dingen van schande doen .... Da's mijn gebeurd .... Zo waar de lieve God 't me hoort zeggen . . . . ^;k V/as soms nachten bezig met liniëren, om ^;r wat bij te verdienen — ’t hielp niemendal — ze zag mijn as 'k

181