Vuurvlindertje

vi enger naar oens uitstak .... W e es u zo lieb en drienk die frische Kaffee .... Wil u 1”

De jenever, die-ie met woede en weerzin geslokt had, wrokte nog, maar bij de vriendelijke dwang van 'r stem, hingen de schuwe kologen aan de wassen handjes op 't tafelzeil, en als 'n nukkig kind begon-ie de kom met kleine teugjes leeg te slurpen.

„Als u zo'n verdriet had over die dood van uw kiend,” praatte ze weer — ze was zelf door ’t geweld der kleine gebeurtenissen, 't geraas van de leegte in 't huis, nu 'r een zieke minder verzorgd moest worden, de narigheid van de avond en ’t lange wachten, over 'r zenuwen heen — en ze zat vol van de dwepende romantiek van 'n Duits kind-vrouwtje, dat te veel boeken gelezen had, èn in de herinnering aan de in de gevangenis gestorven grootvader, èn door de glimlach van 'r vader, de man uit de Leeuwarder cel interessanter dan wie ze verder kende, vond : ,,als u zo'n verdriet had, Herr Mourier, moest u met uw vrienden uitspreken . . .

,,Ik heb geen verdriet — 'k zou niet weten waarover . . .

,,Meent u dat nou V’

,,Dat meen ik I”

,,Geen verdriet over die arme Jo V’

,,Het-ie ^;n woord met me willen kletsen ? Het-ie zich niet onder de dekens verstopt, toen-ie me zag ? . . . Hij is ’r niemeer, en van de dooien mag-ie geen kwaad spreken, maar as ik me hart luchten mag : hij is voor z'n vader erger as 'n varken geweest . . . .”

„Wat ben u een slecht mens 1" verweet ze

179