Vuurvlindertje

hete zon had gedraafd, en de bleke werkmans-handen met de grove toppen, beefden zo onrustig op ’t tafelzeil, of ze van ’t dragen van 'n te zware last na trilden.

Misschien zou ze minder met 'm begaan zijn geweest, als-ie niet an een stuk door in de lamp had gestaard, en met z’n vermoeide, gemartelde ogen scheen te worstelen, om van de ’m niet loslatende lichtkwelling los te komen. De klok sloeg half twee. Schichtig keek-ie 'n verdwaasd ogenblik in de richting van 't geluid, toen strak en afwezig in 't in z'n hersens brandend spiraaltje.

Op 'r kousen schoof ze naar de koffiekan, goot ^fr kom vol, kliekte ^fr ’n scheut melk bij, zette ’t voor 'm neer, streelde 'm over ’t achterhoofd, zonder te weten waarom ze ’t deed, enkel gedreven door 'r vrouwelijke behoefte om 'n verloren mens op te beuren, en voor de zoveelste maal zei ze zacht : ,,Sie Aermster . . .

Met 't hoofd op de handen viel-ie op de tafel.

Z’n brede rug schokte, en kreunen dee-ie of-ie lichamelijk pijn had.

,,Mag u drienken als u verdriet heeft?" vroeg ze, zich over 'm buigend : ,,u weet toch dat u daar niet tegen kan .... En u doet er mijn vader en mij groot verdriet mee .... lek zal u nooit meer aankijken als u dat weer doet

Hij gromde, ’r Lag 'n afgejakkerd dier onder de licht-plassing der lamp.

,, Vader heeft op u staan w achten bij dat Polizei-Revier, en hij wacht nog, maar iek zal hem niet roepen, waiat dan zou iek mij schamen .... Dat ies nog hele frische Kaffee .... Maar die suiker ies op ... . Die krijgt u morgen weer ....

Vuurvlindertje 12    ¹77