Vuurvlindertje

aantreffen, dronk 'n kom koffie, zei an z'n dochter, dat ze naar boven kon gaan, sloot zich in ’t schuurtje op, om op de nieuwe huisgenoot verder te w^Tachten, en toen-ie eenmaal in de stilte door z'n berekeningen, de vreugde van de arbeid gegrepen werd, en z'n pijp 'r zelfs bij uitgegaan was, vergat-ie de ,,domheid" van de avond, en had Godefroid misschien lang kunnen schellen voor-ie open gedaan werd, als Friedel, die 'r vader kende, niet zo verstandig was geweest, ’r ook bij op te blijven. Nog voor de reus gebeld had, ontsloot ze de deur, onplat ze de voetstappen in 't hol echoënd straatje hoorde.

„Neem me niet kwalijk,” zei-ie : „neem 't asjeblief niet kwalijk dat ik me zo verlaat heb, maar ik had 'n boodschap te doen bij die nicht van me, en toen nog 'n tweede boodschap 'n eind uit de buurt, en toen kon ik de weg niet zo goed vinden. Ik zee tegen mezelf : 't is links, toen weer 't is rechts, en toen — neem 't me asje —

} y

asje ....

Eer-ie bij ’t licht van de lamp was, wist ze 't, had ze 't in de gang geroken. Ze dacht 'r in 'n angstige opwelling aan, 't plaatsje over te lopen, en 't 'r vader te zeggen, maar ze bedwong zich, dee met 'n lief-vrouwelijk gebaar iets, dat 'm ontnuchterde.

Bij de tafel was-ie op haar stoel gaan zitten, raak onder de vijandschap van de schelle lamp, die 't witte vel tussen de kort-geschoren haartjes bloot woelde, de wenkbrauwen dee uitste-kelen en slagschaduwtjes onder de kologen, die 'r eens zo verwilderd door leken, groef, 'r Perrelde zweet op z'n voorhoofd en z'n jukken, of-ie in de

176