Vuurvlindertje

„lek viend het jammer van Koboes, dat hij zo schrikkelijk-boos ies geworden. Het ies anders zo'n netter mens en zo iemand om veel van te houden !"

Tante Toos snoof door 'r neus, plette 'r lippen in 'n rimpel-bobbel saam, gelijk 'n tandenloos oud vrouwtje, dat even rust van 't bezwaarlijk kauwen met de molmen stompjes, en eerst na 'n zeurderig wrikken van 'r oud hoofd, of ze moeite had de boot van 'r gedachten in beweging te brengen, begon ze met diepst-moederlijke genegenheid van 'r zoon kwaad te spreken. Ze dee 't met horten en zuchten, of ze met Kobus getrouwd was en ze 'r hart eindlijk an 'n belangstellende buurvrouw of 'n zuster, die 't nèt zo lamlendig met haar man getroffen had, kon luchten — en ze dee 't met de sluwe, listig-tastende bedoeling, om 't onheil van zo'n witgekalkte-kee as schoondochter, langs de verstandelijke weg van 'r enig-overgebleven zoon, van wie ze tot 'r laatste uur afhankelijk bleef, stevig zwart te maken, te voorkomen.

„Een net mens, en iemand om véél van te houen," herhaalde ze eindelijk : „ik mag as moeder 't tegendeel niet beweren, maar zoas je 'm daarstraks het gezien, de meubelen runewerend, en as 'n grondwerker, die 'n borrel op het, tegen jouw vader en tegen mijn, as moeder, tekeer gaand zoas-ie daar stond om bang van te wezen, zo is-ie nou in z'n gewone doen, as 'r géén getuigen bij zijn, voor wie-ie kemedie mot spelen .... As hij om mijn dochter kwam, zou ik 'm in 't fassoen-lijke bij z'n lurven nemen, en 'm 't gat van de deur wijzen .... Zo waarachtig as ik hier over je

170