Vuurvlindertje

dingen in ^ft leven waren, en juist omdat ze *t zo eenvoudig zei, klonk ’t vijandig-hard :

,,Der Herr heeft een vrouw vermoord. Dat ies alles . . .

In de korte stilte kringelde de rook van Wet-ter’s pijp naar de lichtende ronding onder de lam-pekap, tikte de slinger der klok een-twee, eentwee, met nazoemende metaal-dreuntjes, of ’t allemaal plezierig en evenwichtig was.

,/t Is goeie,” sprak Kobus hees : „maar dan hou jij de kerel niet in je huis . . . .”

,,En waarom niet ?” antwoordde de chemicus: „jij moet niet zo schrikkelijk dom doen, Kobus. Friedel heeft het gezegd, en dat moet mijn dochter zelf weten, al voel ik mij niet verantwoord, wanneer ik niet die machtiging van de persoon wie het angaat heb .... Maar als wij oens aanmatigen rechter over anderen te zijn, en onze naasten te straffen, dan moeten wij maat weten te houden, en geen beulen blijven, als wij eenmaal gestraft hebben . . . .”

„Dat ken jij zeggen, Wetter,” gromde Kobus als 'n kwaadwillige hond : „maar zolang jij de vent in de buurt van je moeder, je vrouw en je dochter houdt, zet ik geen poot meer bij jou over de vloer .... En hier komt-ie nog minder .... Ik wil me in de straten kennen vertonen met wie 'k bij me thuis ontvang I . . . Goeie avond 1” Rebels, omdat-ie de schepen achter zich verbrandde, zette-ie z’n hoed op, sloeg de deur achter zich dicht. Hij most 'r meer van weten, ging op bezoek bij de nicht, bij wie de dode Jo ingewoond had, tot de vader terugkwam.

„Dat ies nou een herzensgoede jongen,” zei

168