Vuurvlindertje

scheikunde-proeven leefde, zich in ’t schuurtje opsloot, en de moeder en grootmoeder boven in d'r bed bleven, De hele avond had-ie zich zitten verbijten, zich afzonderlijk gevoeld, zich over elk vrouwelijk gebaar tegenover de vader van de gestorven jongen verwonderd ■— en nou wist-ie ■— de vent met de kologen en de slungelige, schuwe bewegingen, die 'm de dampen an had gedaan, kwam vers uit de kast ....

„As jullie 't stiekem hielden, wat ik nóu pas hoor,” zei-ie eindelijk en z’n hand omklemde nog feller de stoelleuning : „dan had je mijn kennen vragen of ik 'r ook van gediend was 1 Ik laat me niet de eerste de beste opdringen 1 Ik ben niet as Koert benejen de jaren 1 ... Ik verdom ’t 1 . . . Dat het hier gezeten 1 . . . Dat het hier gevreten 1 . . . Dat het de brani met z'n nieuwe pak en z’n schoenen uitgehangen 1 . . . Dat wist waarom-ie z'n zoon de dood aandee 1 . . . En nou vraag ik nog enkel, waarom-ie in Leeuwarden zoveel jaar vast is gehouen . . . . Nou ?”

„As je kalm blieft te zijn, Ko,” sprak Witter rustig : „kennen wij jou antwoorden. Met &n-schnauzen bereik je niemendal . . . .”

„Ik verdom 't kalm te zijn I” bulderde Kobus 'r bleek van woede op los : „ik vraag wat de vent uitgehaald het I . . . Of weet je ’t zélf niet ?” „Dat moet jij ’m persoonlijk vragen, Kobus,” antwoordde de chemicus : „iek heb geen recht geheimen, die mij worden toevertrouwd an die grote klok te hangen . . . .”

„Zeg 't 'm maar,” zei tante Toos ongerust : „wat morgen de halve stad weet, hoef je voor hem toch niet . . . .”

j66