Vuurvlindertje

weest was, niks van 't lekkers, niks van de kedoos had motten hebben. Met dat uitschot, dat door de recherche gehaald werd, had-ie aan een tafel gezeten. Die z’n sigaren had-ie gerookt, 'r Lag nog 'n eind op de schotel van z'n kom. Die z'n stinkende grijns had-ie opgelet, as de gluperige kol-ogen an de blote hals en de half-naakte schoeren van zijn meisje hingen. Die was vertroeteld geworden, met allemaal lievigheidjes in de watten gelegd, terwijl hij as 'n otter voor de glas-ovens zweette. In Heerlen had-ie onder de grond met 't grootste gespuis uit 't buitenland gewerkt, dieven en bekkensnijjers, die God weet wat op d'r kerfstok hadden, omdat ze d'r eigen land niet meer binnen mochten, maar daar had-ie als jonge jongen glad maling an gehad, 'r Was 'r niet een bij geweest, die van z'n hart 'n moordkuil maakte. Je zei ,,Glück Auf 1” in 't donker tegen 'n gewezen vagebond, landloper of overtuigd christen. Ze wurmden allemaal voor d'r dagelijks brood, en ze hielden d'r bek niet -— ze biechtten benejen d'r hebben en houen ■— ze logen je niet vuil voor, dat ze 'n reis om de wereld met 'n zeilschip hadden gemaakt, en daardoor d'r zoon an z'n lot hadden motten overlaten ....

Was Kobus niet door 'n ziekelijk-broeiende jaloersheid bij z'n strot gegrepen, dan zou-ie ^ft geval naar menselijke berekening niet zo fel hebben doorworsteld. Hij zag zichzelf met de blote borst en de litteken-armen bij 't vuur, en de geelbleke reus met 't kortgeschoren haar, de lanterfanter met de hinderlijk-krakende bruine schoenen, in 't zonne-kamertje bij de Witters, alleen met Friedel, terwijl de vader, die enkel voor z'n

i65