Vuurvlindertje

nog te geladen van onbeheerste woede, verplomp-te-ie z'n stoel zo brusk, dat de toch al zwakke lenden 'r door kraakten.

Daar had-ie dagen en dagen als 'n geduldig werkbeest op de Glasblazerij z'n longen staan uithijgen bij de striemend-ranselende gloeihitte van de oven, z'n ogen hadden in de verdorring van z'n hoofd gestoken met de navlamming van 't wit-krijsend vuurgat en de zweving der rosse glasbellen aan de rondwentelende ijzeren staaf -— hij had geploeterd en gehengst om méér dan de gewone hoeveelheid te halen, altijd door met de vreemd-zoete, z'n voelbaar hart omsponzende besluiping, dat 'r iets kostelijks, iets te broos om aan te vatten, iets nog veelkleuriger dan de kunstrozen, die 'n Bohemer op de fabriek in z'n vrije uren wist te blazen, in 'm gegroeid was — als-ie door de volte bij 't uitgaan van de fabriek in de koele lucht aanstapte, had-ie in z'n eentje, zelfs Koert ontlopend, naar de sterrenhemel gekeken en zulke droefgeestige liedjes gefloten, dat-ie 'r 'n krop van in z'n keel kreeg — thuis had-ie zich gehaast, om zich op te kallefateren, met pommade, schone boorden en opzichtige dassen — en terwijl hadden z'n vriend Witter en z'n eigen moeder 'm beduveld door 'm 'n varken-van-'n-kerel, die-ie van af de eerste kennismaking niet vertrouwd had, as 'n zeeman voor te stellen, pas van de reis werom ge-kommen, in plaats hèm as mondige kostwinner eerlijk te zeggen, dat ze 'n ontslagen tuchthuisboef hadden opgenomen.

't Karnde 'n ogenblik in z'n hersens. Nou be-greep-ie waarom Jo in 't water was gelopen, waarom de sul-van-'n-jongen bang voor z'n vader ge

164