Vuurvlindertje

'n vermoeiende dag heeft gehad. Ze riep telkens en lag warendig hardop te huilen. Koert probeerde 'r in slaap te praten, maar 't licht most opblijven. Dat gaf 'n kleine woordenwisseling tussen Kobus en z'n moeder. Kinderen van die leeftijd nam je niet mee naar ’t kerkhof als 'r iemand, die ze goed gekend hadden, onder de zooien werd gelegd. Wetter trok de partij van tante Toos.

„De fout ies,” zei-ie, als 'n ketter dampend : ,,dat de meeste mensen geheimzinnig doen en d'r hoofd als 'n struisvogel in een hoop steken, als 'r een dooie in hun buurt is .... Ik heb mijn kiende-ren vanaf de eerste dag, dat zij konden denken over het grote einde gesproken .... De vergissing ies, dat iedereen zich zo stellig voelt, als een ander uitgeschakeld wordt .... Zij kijken zich allemaal blind op 't leven, dat, in de reuze-wereldbeweging, voor een mens zoveel betekenis heeft, als 't vallen van een blad van de bomen .... Daar ies geen onderscheid tussen . . . .Wij vergeten, dat wij allemaal levende doden zijn en altijd weer door onze doden omringd worden .... De stof ies bijzaak .... Wij in onze familie, laten ons verbranden, omdat wij weten dat de geest niet verdwijnt .... Dat kan die geest niet .... En daarom moeten wij leren mekaar in die ogen te kijken met de gedachte, dat wij geen recht hebben, elkander wat kwalijk te nemen, en dat zo als wij hier zitten, wij elk ogenblik van die kleine zotternij op die zotte Aarde afscheid kunnen nemen .... Het ies alles waan, waan — en mekaar smarten aandoen, waartoe wij niet geroepen zijn . . . . Wij zijn tot niets geroepen .... Geroepen alleen zijn wij, om elkaar met het licht in onze ogen bij te staan.”

Vuurvlindertje 11    l6l