Vuurvlindertje

*t middageten voor de familie klaar te maken, en iedere keer als ze in z'n buurt was, 'r vuurrood-geworden neusje moest snuiten, en wéér de behoefte had z'n kom te vullen.

Zo vonden 'm om een uur tante Toos, Kobus, Koert en Leentje, die met fel-angstige ogen in de deur-opening bleef staan, en dadelijk in alle hoeken en gaten van de kamer rondspiedde, om te kijken waar de dode jongen gebleven was. Gode-froid, die z'n eten geslikt had, zonder 'n woord te spreken, lummelde in de stoel. Hij bewoog niet, zat de nieuwe veters, die niet in de strik wouen blijven, achter de lipjes van z'n schoenen te ver-wriemelen, bestaarde de bloemen, die tante Toos mee had gebracht, en zelf gedragen, omdat Leentje 'r 'n spelletje van maakte, met topzware, de kassen doortobbende ogen. Omdat-ie» 'n vreemde eend in de bijt was, ze enkel mekander en de gestorven jongen kenden, praatten, klaagden, redeneerden ze, zonder 'r de schuwe man met de gebogen schouders in te betrekken.

Toen zei tante Toos : ,,laten we 'm gedag gaan zeggen, voor-ie af gelegd wordt," en ze ging de anderen met de bloemen voor. Eerst zij, toen Kobus, toen Koert, die de zenuw-wringende hand van Leentje vasthield, toen Friedel. De deur tochtte open -— de wind berammelde de scherven der ruit, de papierprop frommelde met kurkige rukjes, of 'r 'n beest met z'n poten an 't graven was. Dodelijk-bevreesd bleef Leentje met 'r rug naar 't bed toegekeerd, en hield 'r ogen niet van 't door de wind-zuiging wiegelend fregat op de tafel af.

Huilend zat tante Toos op de stoel bij 't ledi

149