Vuurvlindertje

en toen ze in 'n hoestbui waarachtig dacht, dat ’t reutelen bij 'r ingetredèn was «— ze stierf minstens eens in 't kwartaal, en wond zich dan zo op uit vrees voor de dood, dat ze 'r dagen van ondersteboven was ■— brulde ze ineens zo wanhopig, dat 'r 'n aar bij 'r gesprongen was, dat ze inwendig verbloedde, dat Wetter, die 'n beest-van-kalmte pleegde te zijn, in z'n broek en jas schoot, en geeuwerig van kou ^ft behageld plaatsje overstak, om in 't schuurtje bij de flesjes en potjes naar 'n calmans, dat ^;r wezen moest, te zoeken. Maar omdat-ie zich daarbij aan de buitensporigheid van 'n deuntje fluiten te buiten ging, en 't met de dunne wanden zo gehorig was, dat je 't boven hoorde, sloeg de ouwe vrouw 't flesje in 'r overspannenheid uit z'n handen, toen-ie de druppels naast 'r bed stond te tellen. Dat was vergift 1 'r Grijnsde ’n doodskop op ’t etiket I Ze liet zich niet door ^fr eigen zoon .... Daartussendoor klonk de stem van Friedel, die 't meer had bijgewoond, en de zieke moeder, helemaal overstuur van spektakel midden in de nacht, lag ^fr drenserig bij te klagen, dat ze liever in 'n ziekenhuis verpleegd werd, als zo driemaal in *n week in 'r beetje slaap gestoord te worden.

Mourier, van z'n ongelukkig kermisbed, waarbij de gevangeniskrib ’n weelde-gelegenheid was, opgestaan, klopte nog eens. Hij was gekleed. Hij liep graag effen naar ^;n apotheker. Dat wou Witter niet hebben. Grootmoeder maakte ’t op die manier voor iedereen onhoudbaar, vergat, dat mannen, die mosten werken, nachtrust nodig hadden. Maar ’t eind van 't liedje was, dat de hijgende, kraak-hoestende, ouwe vrouw ’r zin kreeg, dat

141