Vuurvlindertje

XIII

Ze ging 'r bij tekeer, de grootmoeder, of 'r laatste uur angebroken was, of ze de morgen niet meer zou halen. Eerst dacht Mourier, die nog geen oog dicht had gedaan, zo als elk geluid, in 't bed van de jongen, ’m deed luisteren, dat 'r onraad was, want de ouwe vrouw zette 'n keel op, of ze gewurgd werd, en ze bleef gillen en lamenteren tegen de sussende stem van 't jonge meisje in, maar toen-ie, niet te sterk in ’t Duits, begreep dat ze iets had ingeslikt, en de ene benauwdheid na de andere kreeg, klopte-ie hulpvaardig tegen 't beschot, en vroeg of-ie van dienst kon zijn.

,,Blijft u maar rustig liggen,” antwoordde Wet-ter uit de ,,mannen-afdeling”, waarie met Hein-rich sliep : ,,mijn moeder ies wat nervös 1 Dat bedaart vanzelf 1 Zij heeft reeds drie glazen water gedronken, om de dadelpieten, die zij ingeslikt heeft, weer kwijt te raken. Schlafen Sie wohl 1”

Daar kwam ^;n huilerig protest van je welste tegen los. 'n Groter egoïst als haar zoon moest 'r geboren worden 1 Die dacht enkel an zichzelf I Die trok 'r zich niks van an, als z'n grijze moeder ’t door de pitten zo op 'r luchtpijp had, dat ze geen adem kon halen, zonder dat 't in 'r longen stak I ’t Huisje was zo gebouwd, dat ze met *r voeteneind naar de zij van Witter, met ^;r hoofdeind naar die van de nieuwe commensaal lei —-ze kermde, jammerde, griende an één stuk door,

140