Vuurvlindertje

zat te snuiven, spoot zulke rookwolken uit z’n Duitse pijp, dat-ie 'r haast achter verdween. Toen, om te laten zien, hoe tip-top z’n laboratorium ingericht was, trok-ie 'n hevelt je over, en 'n kleine electrische ventilator in de zinken luchtkoker, zoog zichtbaar de log-drijvende blauwe mist in de trechter. Godefroid Mourier glimlachte traag, en omdat-ie niet goed wist waarover-ie met Friedel's vader, wiens lichtende brilleglazen hin-derlijk-spetterend de ogen bedekten, moest spreken, en 't niks zeggen óók weer niet kon, vroeg-ie van wie 't portret boven de tafel was.

,,Dat ies,” zei Witter, die al voortreffelijk Hollands met ’n zwak accentje sprak : ,,mijn in de gevangenis, in Alt-Moabit gestorven vader . . . .” Hij zei 't met 'n eenvoud en trots in z'n stem, of 't de beste herinnering van z'n leven was — en ineens, zonder grote woorden, zonder omhaal en geredeneer, werd 'r voor de gebukte reus 'n brug van verstandhouding geslagen, 'n Paar keer be-zoog-ie z'n pijp, en 'r beefde 'n zacht-vreemde tinteling om z'n ineens kloppend hart. Toen her-haalde-ie :

,,In de gevangenis gestorven . . . ? Hoe lang had-ie gezeten ?”

,,Vier jaar van de tien,” zei Wetter : ,,toen bleef hij in een Herzschlag -—- hoe zegt men dat : in een beroerte .... Ik had hem een week vroeger nog bezocht. Ja, dat ies mijn prachtige vader

De vriendelijk-klare ogen van de man aan de wand keken recht in de doezelende kol-ogen van de man in de stoel.

,, Waarom zegt u prachtig V' vroeg Godefroid Mourier, hier met 'n leugen gastvrijheid genietend.

i35