Vuurvlindertje

schijn, en weer even snel inzakkend-van-durf, gaf-ie haar aan de ouwe grootmoeder, wier wantrouwige ogen 'm hinderden. Die begreep 'r eerst niks van, maar dodelijk-snoepzuchtig al had ze geen tand in 'r mond, dankte ze met 'n zeldzaam-beminnelijk lachje, en de leerachtige duim en de kootjes-wijsvinger plukten voor ieder 'n kleverige dadel van de broze stengel, en toen de zorgvuldig-bekloven pitten van de anderen op de borden lagen, zat zij nog smakelijk-geduldig haar twéé pitten als 'n pruim in 't wrikkend kinnebakje te bezui-gen. De rest van de doos had ze onder 'r deken verstopt.

De dokter, van z’n fiets springend, kwam Jo bezoeken, tegelijk als controlerend geneesheer van de fabriek. De jongen had 39.7, moest 'r onder blijven, en al dat snoepgoed was niks gedaan. Als-ie dorst had, mocht-ie 'n kwast drinken, en wat fruit, 'n sinaasappel of zo, kon geen kwaad.

,,Daat iest zijn vader, uit die Oriënt terugge-komen/’ zei Friedel.

,,Ziek geweest aan boord ?” vroeg de dokter, bezig met 't schrijven van 'n recept.

,,0, jawel,” zei Godefroid JVLourier, en weer verzonk-ie in z'n te grote lichaam, dat buiten verhouding van de kamer gegroeid leek.

Zelf ging-ie citroenen en sinaasappelen kopen, zelf bracht-ie ze boven, en hunkerend als *n hond praatte-ie met de z'n ogen gesloten houdende jongen.

„AVor nou weer goeie vrinden,” zei-ie fluisterend voor de tweede maal ■— dan met z'n ziel geen raad wetend, sloop-ie de trap af, en omdat Witter, die in 't schuurtje 'n trekje ging doen, omdat

i53