Vuurvlindertje

zonderling-ie zich versprak, glimlacherde-ie in de richting van grootmoeder's witte kousen, waardoorheen 'n bruine teen stak — hoe minder 'n mens liep, hoe slijt-ser-ie was ....

,,Heb u die nog nooit gezien ?^M vroeg Friedel verwonderd.

,,Jawel .... Nee .... Natuurlijk jawel . . . .” hakkelde de man, die zo'n tijd buiten de samenleving gezucht had.

Die vergissing stak 'm an één stuk door, ter wij 1-ie de weg op wandelde. Alles begon 'm te hinderen, ’t kraken van z’n schoenen, de leïigte van z’n bungelende armen, ^}te klemmen van 't ongewone boord, de spanning van 't vest, de tabakswalm om z’n ^yt licht plots niet goed verdragende ogen. Hij voelde zich 'n kort, wrevelig moment als 'n verlatene, en toen de klok twaalf sloeg, dacht-ie met 'n tikje zot verlangen aan de cel, waar nu 't deur-luikje geopend werd, en de bekende hand ’t voer an z’n opvolger toestak. Dan in de gemelijke verwerking van z'n stommiteit met ’t geld -—■ je kon van die vermoeide ogenblikken hebben, dat je 'n gedachte bot bleef herkauwen — stapte-ie ’n winkel binnen, kocht voor Friedel ’n doos konfijte-dalen, keurig gerijd in ’n kanten huis, en vroeg om 'n zilverbon in plaats van 'n zilveren rijksdaalder. Die zou-ie strakkies terloops laten kijken ....

Maar omdat in de huiskamer de chemicus Wetter naast z'n bleke vrouw en met de kleine Hein-rich aan de gedekte tafel zaten, hield-ie de doos eerst 'n poos in z’n broekzak, en toen-ie na ^ft middageten en na 't gemoedelijke praten van de vader wat meer op z'n gemak was gekomen, haalde -ie de lauwe doos met zekere driestheid te voor

132