Vuurvlindertje

komen, 'n afzonderlijk, in 'n aureool van braafste burgerlijkheid en nooit sluimerende sentimentaliteit, in 'm volgroeid. Voor-ie de misdaad beging, had-ie zelden naar 't altijd buiten ravottende kind, dat 'm ontweek, omdat-ie ’v de lap op lei, als-ie ^;n borrel op had, en ^;t speelse rumoer ^;m verveelde, omgekeken. 't Was 'n lelijk jongetje, van af z'n tweede jaar met 'n bril, door 'n buurvrouw, die arfdere zorgen an ’r hoofd had as op andermans kinderen te letten, verwaarloosd. Als hij s’ morgens naar de Binderij ging, zei de jongen, nog in 't bed : dag vader — als-ie thuis kwam om te schaften, praatte de kinderstem : dag vader —- als ’r genacht werd gezeid, klonk 't : dag vader. In tederste buien kwam 'r 'n hand bij. Met de lippen aangeraakt had-ie 't kereltje met ’t grote hoofd en de monsterbril nooit. In de eenzaamheid van de cel werd betrekkelijk anders. Na de moord, in drift en dronkenschap bedreven, na ’t voorarrest en ’t als beklaagde voor de Rechtbank zitten, na de maanden van inzinking toen ’t vonnis was uitgesproken, leefde 'r bij ’t eerste schrijven van 'n brief aan de buurvrouw voor z’n zóón, later bij de vol-gekladde velletjes aan de nicht, en nog later aan de zoon zelf, 'n fantasie-zoon, zoals ze in de gevangenis-lektuur bestonden, voor ^;m op. Zo als 'n mens in 'n ander land, op zee of op 'n berg, de verhoudingen van z’n eigen kring anders ziet, in vervreemde herinnering, en soms moeite heeft zich ^;t gelaat van 'n vriend in ’t geheugen terug te roepen, zo vernevelde alles in ’t denken van de tuchthuisboef. Hoe langer-ie tegen de tralies opkeek, hoe sterker ’t jongetje uit z’n bestaan verdween. Soms zag-ie 'n bril, meestal niets.

Vuurvlindeitje 9    129