Vuurvlindertje

XII

Godefroid Mourier, die de indirecte oorzaak van de ellende bij tante Toos was geweest, had zelf ’n dag als n hond aan de ketting, in 'n stortbui en hagelslag, ondergaan. Toen-ie z'n zoon met 'n eindeloosheid van woorden uit z'n tent onder 't dek had gelokt, en de jongen haast niet herkende, zo als-ie in die jaren veranderd was, en Jo 'm met 'n hoog-rooie kleur en met 'n gezicht van wat-doe-je-hier ?    — ’k-wou-dat-je-ophoepelde 1

lag aan te kijken — 'r letterlijk geen klank uit z'n keel was te trekken, op alle vriendelijkheden met 'n stug ja of nee geknikt werd, en 'r geen vin naar de zakjes met lekkers, en nog minder naar *t fregat, uit werd gestoken, ging-ie eerst grimmig met z'n brede rug naar 't bed zitten, beloerde door 'n gordijnspleetje de achter zij van 't woninkje, de, klimopschutting en 't schuurtje met 'n antenne en 'n hoge zinken pijp, dat de toevlucht voor V/etter was, als-ie in stilte z'n chemische proefnemingen deed. Achter de schutting klonk 't gejengel van 'n opgesloten jonge hond, 'r op zat 'n poes te likkebaarden. Anders was 'r niemedal. Daarvoor was-ie met de eerste trein uit Leeuwarden vertrokken, had-ie jaren van zelfverwijt en hongerig gehunker doorstaan, en koeien van brieven an z'n zoon -— z^;n zoon «— geschreven. In de gevangenis was 't woord zoon, 't woord dat honderden keren van de lippen van de bezoekende dominee was ge-

128