Vuurvlindertje

vlugger dan de ander, om weg te kommen. Koert had zo’n haast, dat-ie Lena, die gewoon lee te snurken, liet slapen, en 't huis uit was, om na z’n vrind te gaan, eer je ’t wist ■— en Ko spoelde zich eerst 'n kwartier in de keuken, had alwéér 'n schone boord om, wéér schoensmeer op de ringbaard van z’n achterhoofd, wéér 'n nieuwe das met 'n strik nog langer as z’n halfhemdje, en zee geen woord, toen-ie de deur achter zich sloot.

'n Hele poos staarde de vrouw met de zilver-sprankelende haren in de lamp. De klok tikte zoals gewoonlijk, de avondwind bezoog de thee-arm van ’t potkacheltje, de koffie, voor niemendal gezet, plofte in de buikkan.

Toen stond ze op, smeerde ’n paar boterhammen voor 't kind, lei 'r dik bruine suiker op, snee ze an reepjes en blokjes, en bracht ze bij ’t bed.

,,Hier bennen je boterhammen, Lena,” praatte ze deemoedig in 'r verlatenheid.

't Eekhoorntje zat schuw op 't ledikant, hapte zonder 'n woord te spreken.

_# Toen werd tante Toos één ogenblik 't kleine meisje, met behoefte an genegenheid.

,,Dat mot je heus niet meer doen,” praatte ze met tranen in 'r ogen, ,/tis zo schrikkelijk voor 'n groot mens, en ’k heb zo beestig weinig in me leven. . . .” ’t Ketste, ’t Kind keek 'r vervreemd an.

,,Ik zal 't nooit meer doen,” antwoordde ze : „maar as jij wéér ranselt, loop ’k weg . . . ” „Probeer dat is,” zei tante Toos, in dadelijke omslag uiterlijk sterk : „dan haal 'k je bij je lurven terug, brutaal, slecht merakel . . . .”

Bij de chemicus Witter hadden de mannen hun eerste ontmoeting.

¹²7