Vuurvlindertje

de plotseling ’t kariljon van 'n zwerm mussen in 't gewar van 'n wilg neergestreken, door mekaar tjilpend en fluitend, of ze allemaal tegelijk an 't woord wouen blijven, en langs ’t zolderraam schoor ’t schaduwtjes-geplons van de straal-blauwe hemel door-duikende duiven.

,,Hèè ! Hèè !” zei tante Toos, moeilijk wakker wordend. Ze wist niet waar ze was, hoe ze hier kwam te zitten, wat 'r met 'r gebeurd was. Langzaam herkende ze door de nevel ’t bij 'r voeten liggende jurkje, de naast ^ft bed gevallen laarsjes, 't heuveltje van de dekens — langzamer nog herinnerde ze zich dat de kinderhanden 'r geslagen hadden. Bijna strompelend, met 'n verloming in 'r hersens of ze heel lang, heel log gedroomd had, liep ze de trap af, dronk 'n glas water, en hervatte 'r bezigheden, bewegend zoals altijd, de borden spoelend met warm en koud water, de vorken en messen wrijvend, poetsend, slijpend, en ’t keukentje verder an kant makend. Toen kroop ze hijgend op 'r knieën over ’t zeil en ^ft Axminstertje van de voorkamer, en toen poes, spelend met de veger, die de zuurkool-balletjes op ^ft blik veegde, 'r schurkende rugjes gaf, en bij 'r op de grond op 'r schoot sprong, zoende ze 'r op ’t witte kopje met ’t eigenwijs neusje en zakte wéér in 'n flauwte. Maar toen Ko en Koert van de fabriek werom kwamen, zei ze niks van ’t schrikkelijk-nare gevoel, dat ze die dag al tweemaal gehad had. 't Ging ze niks an. De een keek al zuurder as de ander, omdat Lena naar bed was gezonden, en toen ze vertelde van de klappen in ’r gezicht, keek Koert 'r an met ’n vijandig bakkes, zee Ko, dat ze allemaal kinderen geweest warén. De een at

126