Vuurvlindertje

Tante Toos eindelijk opgelucht — na zo'n huilbui voelde ze zich meestal weer op streek .— beluisterde in 't keukentje de niet deugende stilte van 't kind en 't gedraaf van de kattenpoten, die soms met 'n vaart uitglejen of poes glijbaantje speelde. Op ^fv kousen aansluipend, de piepende plank, die meestal voor verklikker speelde, mijdend, zag ze in minder as 'n seconde ’t beeste-schandaal van de zuurkool-propjes, die as zanderige knikkers op ’t zeil en de in ’t zonnegoud opfleurende rode en zwarte baantjes van 't Axminster-tapijtje lagen. Poes, al 'n beetje beu van ’t spelletje, rekte zich lui in de vlammen-verkneutering der opgewoelde tapijtfranje, en bij 'r witte snorharen wiegelde 'n balletje met 'n losgelaten zuurkoolstaart.

,,Doerak van 'n meid 1” schold tante Toos, de schuldige, die onnozel met 'n lege mond zat te kauwen, vernietigend : ,,is dat je bord leeg-eten? Sebiet na bed I”

't W^as de straf in laatste instantie, en niet de meest-vernuftige, want ’t bed werd op die manier 'n oord-van-verschrikking, 'n plek-van-verban-ning, 'n schandpaal ....

„Nee, hoor 1 Dat doe 'k niet,” weigerde Mag-dalena in felste opstandigheid : „eerst mot 'k me ziek eten an wat 'k niet lust, en nou al na bed ! .... Ken ik ^ft helpen as-ie bij me stoel klimt en ’t eten van me bord steelt ? . .

„Vooruit, leugen-merakel Y’ sprak tante grimmig, en niet van plan 'r langer over te redeneren, over dé zwijne-pan, die de kwaje rakker van de kamer-om-door-'n-ringetje-te-halen, maakte, tilde ze de spartelende, zich verwerende en niet 'r voeten trappende boosdoenster in de armen, die

124