Vuurvlindertje

blonk licht-spaanders, als in 'n smidse bij 't neerbeuken van 'n voorhamer op wit-kokend ijzer, rondvlogen ■— en 'r ook in Leentje's gloednieuwe kinderzieltje hele plekkies met nikkelen deksels, koperen handvatten, spiegeltjes-aan-de-wand, en wat je verder voor glimmends kon bedenken, verscholen waren, begon ze op 'r stoel te springveren van uitbottende levenslust, en as ze r schoenen van de wandeling met de gewoon-stinkend-rijke vader van Jo, die in de speelgoedwinkel 'n geel papier uit z’n tabaksdoos had gewisseld, niet an had gehad, èn die schoenen niet zo'n spektakel op ^ft vloerzeil maakten, zou ze 't ’r op gewaagd hebben, de in 'r opbrandende jool uit te leven. Nu bleven enkel *r ogen zon-kaatsende glasscherfjes. Met de vingertjes, voor wie niks veilig was, zette ze 'n kwalijk kattekwaad-spelletje in door van de zuurkool kogeltjes te knejen, en die van af 'r stoel door de kamer te knikkeren. Poes, met groene slaapogies in 't zonnebad lodderend, kon dat niet hebben. Die wiebelde met 'r achterwerk heen en weer, nam ^fr aanloop, greep 'n voort-tuimelend balletje in de voorpoten, tolde 'r mee over 'r staart heen, en bij een, waarin 'n zwarte peperkorrel — die je keel kapot gloeide, as je 'r bij ongeluk stuk kauwde ■— as 'n krent uitwipte, nieste poes twee-, drie-, viermaal, zonder *r poot voor 'r bek te houen, zoas zij 't geleerd had, en dan droogde ze 'r natte neus zomaar an 'n droog plekkie van 'r bast, tot ze weer as dolle-Dries 'n nieuw zuurkool-balletje tussen 't behang en 'n gordijn achterna zat. Met stukkies worst of graten van bokking had je 't niet motten proberen. Maar an zuurkool had poes net zo de duvel as zij ... .

123