Vuurvlindertje

baas is .... Is kijken of jij of ik hier regeer . . . ."

iVLet ’n zwaai, die al de kruimels door de kamer zwiepte, trok ze ’t zeil, dat anders gesponst wier, van de tafel, en leegde ’t glas van ’t kind in de kolenbak.

Toen hinkte ook Koert naar de fabriek en oom Ko, die ’n end verder besluiteloos stond te drentelen ■—- of-ie nog effen bij Wetter zou anlopen —-inhalend, had-ie ’t gevoel of-ie iets gemeens dee door Leentje met 'r betrokken smoeltje bij tante en de zuurkool alléén achter te laten.

Tante Toos. die ’t meisje had kunnen ranselen om 'n lief woord van 'r te horen, zat, nou in ’t donkerste hoekje van de keuken, tegen de glazenkast an. Om niet te laten merken hoe benauwd ze ’t had en hoe ze zat te snikken, had ze de kraan boven de gootsteen open-gedraaid. 't Water kletterde in de teil met de vorken en messen, die tinkelend heen-en-en-weer wiebelden, berammelde de borden, en slurpte met gurgelende halen door 't spuigat.

In de voorkamer dee Leentje eerst alsof, pagaaide ze de vork op en neer, naar de lippen toe, die ze zo saam-geklemd hield, of 'r gezichtje met zeep werd gewassen, maar als ze ’t loos alarm van de door 't water bibberende borden in de spie-zen had, de deur niet openkierde, ’t hoofd van tante Toos weg bleef, zakte de vork naar ’t telkens voller wordend bord terug, en bootste ze met komedianten-aanleg de kauw-bewegingen van ’n mond, waarin niks meer bij kon, na. Dan, omdat tante al z'n leven tukte, de voorkamer zó ravotte in de bloeiende verruiming van 'n in ^;r eigen warmte schik hebbende voorjaarszon, dat 'r bij al wat 'r