Kiekjes

82

geronnen-roest en ’n drie lobbes-ledikanten, vaardig verproperd door ’n wit lakje met koper-gulden likjes. Daar vocht hij eerlijk brood uit voor drie kleuters en ’n wichtje, die hun moesje hadden verloren, tevergeefs gelapt in twee gasthuizen, ’t Mocht wat, of ’t gierde met regen-vegen en ’t plein leeg-zwiepte. Hij nóóit van z’n post, op ’t veld van Waterloo. Pal tegen den storm-aanval des hemels, die hem de wapens uit de hand sloeg, die z’n kachels tegen den grond joeg en z’n pijpen van ’t plein liet vliegen. Onbewogen in den kletterenden aan-ren van hagel-salvo’s en regen-rammei, die z’n fornuizen vernielden. Sta-vast in ’t blind gewoel van myriaden sneeuw-legers, die ’m z’n beitels en spijkers en heel z’n arsenaal uit ’t gezicht namen. Zie z’n litteekens, gezaaid in z’n gezicht. Rulle rimpels, geritst door ’t weer, diepe houwen, gesneden door ’t zwaard van den honger, holle groeven, gedolven door de zorg. Hoor z’n borst gaan, z’n keel zagen, z’n adem gillen. Kijk ’t rood van de tering onder z’n oogschellen kruipen. Zie je goed, hoe hij staat te sneuvelen? Op Waterloo?

Hij ligt, uitgevochten.

Daar komt hij aangedragen in z’n praalbed, getild in z’n staatsie-koets. Uit ’t metaar-huis. Vlak waar-tegen-over hij op schildwacht stond voor z’n drie kleuters en ’n wichtje.

Z’n strijdmakkers maken de eerewacht. Mompelen huiverend ’n stil saluut. Dragen hem z'n eere-teekens achterop: z’n goede naam, z’n mooie roep.

Langzaam vooruit, voorwaarts marsch, naar Muiderberg!

Daar . . . daar . . . daar gaat de held van Waterloo . . .!!

Onze vader op de aarde. Onze eerste Oude. Die ons leerde bidden en werken. Vroeg, heel ’s morgens. Sliepte hij slapenden uit. Toch al vijf-en-zeventig voorbij. Abram’s ambacht? Tenten opzetten. Waarvoor? Om ze weer op te breken. Waar? Tusschen Ai en Bet-el. (Bet-el is Godshuis, Ai is puinhoop). Tenten van wie? Van God en goeie menschen. Wat betaalde dat? Lang