Kiekjes

77

versjteeren kon. Onder, tusschen ’t portret van Hersj en Boele. Maar Simon wil, dat Poerem niet lijden zal. Hij zal ’t vieren, los van de gedachten aan Herman, vast aan de herinnering van Hersj.

De s’oede zal er zijn. Rijk en lang. Hij heeft toch nog ’n kwijnende vrouw en z’n twee dochters. Kom, laat hij Poerem niet versjteeren. Hij heeft de krachten van het heele jaar noodig, om Poerem door te komen. Maar Poerem zal het simge zijn. Niemand ziet toch, als allen in de keuken zijn, dat hij bij ’t lichtje even staat. Als om te zien, of er wel olie genoeg vooreen heelen dag in is. Maar eigenlijk, om voor de portretten even te staan van Hersi zaliger en Herman onzaliger.

Vanavond was hij in-eens angstig geworden.

Hij stond er voor. En toen ging ’t lichtje sissend uit. ’n Traan uit z’n oog had ’t lichtje gedoofd. God van leven en dood, wat had dat in? Zou de nesjomme van Hersj . . .? zou de nes-jomme van Herman . . .?

Met hun vieren zitten zij in rijke rust.

De Poerem-s’oede. Simon wil altijd zóó zitten, dat hij Hersj en Boele voor zich heeft en . . . en . . . Herman.

De tafel is mooi. Van wat er geurt en kleurt. Veel te veel voor vier. O, versjteerders, als jullie wisten.

Zwakke schel. Misschien al voor den tweeden keer.

„Simon, hoor je niet schellen?”

„Ik . . . ? nee ... jij wel? Ik ben vanavond niemand te wachten.”

„Ja wel, pa, daar wordt gescheld.”

„Ja, pa, ik heb ’t óók gehoord. Hoor maar, weer! Net van iemand, die niet durft. Ik ga zelf even kijken.”

Fie stormt wit de kamer weer binnen. „Pa . . . moe . . . Lcna . . . ik . . . God ... ik ben zoo bang.”

„Wat is ’t dan?” springt Simon op.

„Ik weet ’t niet, pa. Ze komen me achterna. God, moe

„Wie? Wie?”

Komen binnen twee.Twee versjteerders.Kuchend en zuchtend.

Hersj en Boele van den muur daar!

Simon heeft van ontzetting z’n glas wijn omgeslagen en zit lam. Dat lichtje straks . . . had dat wat in?

Hersj en Boele. Ongestorven. Levend aan adem en ader, in iederen trek en rimpel.