Kiekjes

looplein. Met je jongens rechts en links en je ransel op den rug. Zat dat in je ransel? Toeters, met oranje-tuitje en rood-wit-blauw-papier-streep-kringeling? Mazzel-en-brooge zoek je op ’t plein van Waterloo, handgif op den eersten stap in den dag?

Heer-Blazer, ik weet wel, hoe je heet. Heet jij niet Trompetter? Is je vrouw niet van Blazer uit Hoorn? Dus je kindertjes zijn half Blazertjes, half Trompettertjes. Als de Koningin niet jarig is, heb ik jou dan niet op den hoek van het Waterlooplein schelvisch zien opblazen? Bazuin jij niet peren door de stad ook?

Heer-Blazer, geboren Trompetter, is dat vrouw-blazer? Voor God mag alleen ’n man bal-tekeie zijn, maar voor de koningin mag ’n vrouw ook blazen. De heele huishouding blaast. Toeters.

„’n Dubbeltje m’n sjoufer!” roept Trompetter.

„’n Dubbeltje ’n toeter!” bazuint Sara Trompetter-Blazer uit Hoorn.

„’n Dubbeltje ’n toeter!” tettert Sem Trompettertje.

„’n Dubbeltje ’n toeter!” schettert Ben Trompettertje.

Sem kwam ’t eerst op den inval om den bal-tekeie van de Sjkoome-sjoel na te doen op den toeter. Ben doet ’t na. ’t Is geen kunst meer.

„Oe ... oe . . . oe . . .”

Tekie’e . . . sjewooriem . . . teroe’e . . . tekie’e . . . Twee kleine bal-tekeietjes op ’t Waterlooplein. En ’t davert dartelend over ’t plein.

’t Geluid van den verjaardag van Moeder-Aarde, ter eere van den verjaardag van de moeder van ’t kluitje aarde.

Tekie’e . . . nog veel jare. Koningin! Sjewooriem . . . mazzel en brooge, Trompettertjes! Teroe’e... beleef simge aan uw kinderen, ouders! Tekie’e gedoulo . . . lang leve Wilhelmien!

Ieder’s leven is ’n boek, door God geschreven. Met ’n voorwoord van den Geboorte-Engel en ’n slotwoord van den Doodsengel. Wie las ooit zijn eigen boek? ’t ls ook veel te zw'aar.