Kiekjes

179

was en ’n plankje ’t gat mat, waar ’t matje z’n biezen had gepakt. Met al dat is Leie dus ’n gezeten vrouwtje. En al gaat ’t haar niet van ’n leien dakje, Leie zit er warmpjes bij. Zie maar, ze kookt. Blauw-wasemende adem omkringelt haar visie en ze blaast vuur wakker in ’n pootige pan. Die staat op ’n opstaande sinaas-appel-kist, die niets meer inhoudt, maar veel uithoudt, omdat ze ophoudt op haar houten hoofd twee pannen op elkaar. In de eene vuur, in de andere water, die het samen moeten vinden, om ’n potje te koken voor Leie Lelie en haar Lijp, die ligt te lijden tot z’n overlijden. Hij is vier-en-zeventig, samen zijn ze honderd-zes-en-veertig, aan u te rekenen, wat voor Leie overblijft. De kinderen hebben kinderen te weinig en ouders te veel. Och, u kent „’t princiep” wel van den lieven, nieuwen tijd. Leie blaast de bleeke, grijze kolen blozend rood, waarmee haar bleeke, grijze koonen ’n rossen blos verdienen. Hard moet ze blazen, want ’t zijn doove kolen. Maar eindelijk verstaan ze haar en geven ’t antwoord aan knetterende stokjes. Hard moeten ze knetteren, eer Leie ’t verstaat. Want doof is ze. Stokke.

Ei, ei ...!

Leie, ei-lieve, kijk, kookt ze dat? Ei, ei, eieren. Dat is kunstig-ste kook, net zoo moeielijk als broeden. Moet je oppassen, niet te vlug, niet te traag. Wat je voor je zelf kookt, hindert niet, hoe ’t uitvalt. Je sjmoest je net zoolang in, dat ’t lekker is, tot ’t op is. Maar wat je voor anderen kookt, kijk uit, eer ’t kijven wordt en ze van de kook raken. Die tong kan erg lekker zijn, maar leelijk ook. Zij heeft ’t fijnste genie van ’t heele lijf. Ze speurt den weg voor ’t humeur. O, wee, als ze ’n verkeerden smaak tegenkomt, ’t Is mis, over neus, oogen, lippen, keel en hals. Revolutie in ’t gezicht, opstand in ’t hart. ’t Kan ’n dag kosten, eer ’t vrede is. O, waai, als ze haar zin ontmoet. Oogen lachen, lippen lekker, neus naages, keel kip, hals haal-over. Feest op’t gezicht, optocht in ’t hart. ’t Kan ’n week kosten, eer ’t oorlog is.

Ei, ei, Leie, dus dat is eigenlijk wat je eindeloos kookt, eieren! Al die eieren jouw eigendom. Hoeveel pannen heb je wel? Ik tel vier. Die pan met vuur, die pan op ’t vuur, die pan naast ’t vuur, die pan naast die pan naast ’t vuur. Op die pan op ’t vuur ’n paar eierkolen en op die pan ’n pan met eierkoken en naast die pan ’n pan met lauwe eieren en naast die pan ’n