Kiekjes

i7§

stopte. Wat? geef je die weg aan je makkertjes en jij dan?

Nee ... ik . . . zie . . .

Jouw oogen zingen, jouw snuitje juicht. . . centen . . . centen in je handje. O, jou fijne kleine, jij, jij hebt je reepen verkocht en je zuurtjes . . .

Sannie vliegt op grootmoeder toe . . .

„Goomoe . . . daa . . .”

Hij geeft z’n eerste verdiende centen over aan dat oude moedertje, zoo zat van verdriet, dat grootmoedertje, dat nu z’n moedertje is . . . Uit schaamte zeker, dat hij zich had geschaamd voor dat zieltje.

Negen-jaar-op-worden . . . zorgertje.

Vroeg, niet?

„Hier Sander, stop bij je! Kleine rakker, vooruit, aansluiten!”

Twee reepen van den meester van „’t kriste.”

Achter den troep strompelt ’n verschrompeld moedertje.

Ze kan ze niet bij houden . . .

„Dag . . . Sannie . . . m’n sjats . . . mit . . . gezond ... na . . . huis . . .

Ze huilt . . . vroeg in den morgen ... en ik weet het . . . vanavond laat weent ze weer.

XLI.

EI, EI ... !

Leie, ei-lieve, kijk, dat is ze! Haaks op den hoek. Waar ’n enge steeg stijgt naar de bree-straat. Dat zitje is haar standje. Aan de open deur van het Waterlooplein. De markt-meester telt haar niet tot zijn klas. Als ’n stout kind in den hoek bij de deur, dat niet mag meedoen, omdat ’t niet meedoet. Wie binnenkomt, moet met z’n oogen tegen haar opstooten. En met z’n wenkbrauwen vragen: „ei, ei, jij?” Zoo leidt ieders weg langs Leie, wiens weg en steg de steeg door-stuurt. ’t Plein in of uit. Die haar niet merkt, houdt ze tegen met haar stem. Ze ziet zittend doorloopend, hoe ’t staat en gaat. Op ’n rugge-loos krukje wacht ze af, wat er komt. Ze zit op ’n stoeltje zonder zitting. Daar schijnt zóólang op gezeten te zijn, dat ’t af-gemat