Kiekjes

koeien-lever wel? Rooie biet uit ’t vaatje, uien met brie uit ’t tobbetje, augurken uit den hengsel-bak, komkommers uit ’tfust. Oi-je, oi-je, oi-je! ’n Torentje van vier uien op ’n schoteltje of drie, ’n stapeltje uien voor twee cent. ’n Cent ’n moot ouwe, nieuwe komkommer ’n cent ’n moot méér, zóó je maar pakt, ’n cent ’n plak biet zóó je maar prikt, augurken ’n cent aangestoken, ’n cent d’r bij, gaaf, nóg ’n cent meer, nieuw! Eet maar, eet maar, owaai, owaaiewaai! Maar ’t hart moet ’t ’m doen. Hij verheft z’n hart tegen z’n hart, achterover geleund tegen denkbeeldig ruggestut, hij, harte-heer, met ’n hartelijke handigheid en harteloozen treiter en hij snijdt ’t in pietse-plakjes, legt stukje voor stukje met ’n teederheid op z’n plankje, of’t zijn hartebloed is en roept onder ’t snijen z’n uitsnijenden kreet: „m’n hart, m’n hart ! !”, in hartstochtelijke bewustheid, dat hij alleen ’t harts-geheim heeft. Zooals hij snijdt, is ’t, of dat ééne hart nooit opgaat, 'n Cent ’n vliesje hart, mag je voor niks nog in ’t zout-napje tippen en door ’t mosterd-bakje treilen. Maar dat eet je niet alleen! Je krijgt harte-trek naar zuur en dan prik je! Maar dat lap je niet alleen! Lever mot je! Ha, ha, lever! Lever tegen z’n borst. Snijdt-ie krijtend ’n korstje klein. Dat snijen alleen brengt je al ’t hart-water naar je mond. Piek je ’n pukje lever! Maar dat bezuur je weer met uientrek en je leegt ’n schoteltje en giert naar biet en je prikt. Dat hart zie zie je, en je dubbeltje is nog niet an, vooruit dan maar, hij snijdt zoo hartelief! Zie de muilen builen en de wangen proppend woelen, de monden loopen over, omdat ze vol van hart zijn, staag proppen ze stuwend toe, koppen plots naar de keien gekeerd, om ’t over-sap te laten afdruipen en dan weer de koppen in den nek geworpen om ’n schoteltje van vier uitjes in te putsen.

„M’n hart, m’n hart ! !”

Zooals ’n haan den hemel open-kraait, krijt hij de harte-wenschen wee van heel het Plein. Of de handen aan z’n hart geslagen, of z’n lever wentelend, of z’n zuurbrie leegend of z’n handen in z'n schortzakken gedompeld en cent-cent-sjingelend, met zweet-glimmenden lach en frons-ruigen ernst, pet op de achterharen hangend en kuif-kleefsels op ’t voorhoofd tusschen war-flardige haar-wappers. Z’n kreet begeeft hem niet tot ’t einde der dagen. De mond moet dood zijn, wil ze dicht zijn. Z’n gil hoort bij de lucht, bij ’t licht, bij het leven van het