Kiekjes

139

„Heb je ’t gekoch, Hillie?”

„Heb jij ’t dan kenne koope, Sjammie??”

Opladen. Twee paard-en-karren.

„Zoue we ’t vóór Sjabbes pooter zijn. Hillie?”

„Hou je nou al an Sjabbes, Sjammie? God zal eers Donderdag gezond late! Begin je al weer?”

Op den éénen bok achter ’t paard naast den bul van ’n koetsier, zit Sjammie.

Op den anderen bok achter ’t paard van de tweede paard-en-kar naast den olifant van 'n koetsier, zit Hillie.

Sjammie is ’t eens met Hillie over de te volgen richting. Van den overkant van de Jordaan naar ’t gooles van ’t Water-looplein. De paarden kennen den weg en de koetsiers kennen de paarden.

XXXI.

BEIS-HILLEL EN BEIS-SJAMMAI.

Scholen van Hillel en Sjammai. De vermenigvuldigden van hun hoofd en hun hart. Leerlingen van hun tegen-elkaar-zijn, erfgenamen van hun buiten-elkaar-niet-kunnen. „Bijze lijt” en „beste lui”, die Hillel-en-Sjammai-beizen. Hebben mekaar vaak in het haar gegrepen en afgekamd, bij den neus gehad en de ooren gewasschen, aangepakt en uitgekleed. En toch elkaar zóó gragend, dat ze onder elkander getrouwd zijn. In wet en recht hebben ze mekaar met hoofd en mond gemeten, maar in de politiek met handen en vuisten. Dat laatste was bitter jammer. Beis-Sjammai’s doel was mooi, maar zijn middel mies. ’t Was de akelige tijd, dat Rome bloed wou drinken van Jeruzalem. Beis-Hillel wilde gemore d’r over leeren, Beis-Sjammai wou ze mores leeren. Toen heeft de knok ploeg van Beis-Sjammai helaas bij wijze van training Beis-Hillel bloedig afgetuigd. „Die dag was erger voor Israël, dan de dag van het gouden kalf,” schrijft de Talmud. Maar recht had beis-Sjammai. ’t Was immers de jaartijddag van Mousje Rabbeine, die geleerd had: vierkant-Jood zijn en den Egyptenaar, die aan Joden-leed wou smullen, ’n dood-stomp voor zijn maag te geven.