Kiekjes

134

Veel te veel voor die vroegte. Voelt ze ’t hart stilstaan, waarom, weet ze niet.

„Moe, moe!” Roosje holt aan. Snikt diep in moeders schoot. „Moe ... A . . . rie . . . in . . . ’t . . . water!”

Was over boord van de schuit gaan hangen, om Semmie z’n bal uit 't water te halen. Stoomboot voorbij. Deed ’t water danig deinen. Opeens ’n rauwe roep „Semmie! !” Arie weg, onder de schuit.

Dries heeft net den koop voor ’t sjoeltje gesloten.

„Jij liever dan ik,” meesmuilt Beer. „Ik zal alle halleve dag verdiene, wat ik vandaag voor me potte meer maak dan waar jij ’t daar voor verlate hèt.”

„Daar heb ik nou me gijn in, laat ’t sjoeltje an mijn overlegge, ’n cent ’n ziek wat ik d'r an te kort kom.”

„IJzere Hein!”

„Vader, vader . . . vader . . . daar ... in ’t wa . . .ter . . .!”

„Al. . .Ie . . . mach . . . ti. . .ge . . . vader ... in de hemel. . .” Beer wordt waanzinnig.

Dries z’n jas uit. Vliegt de schuit op. Loopt ’n seconde heen en weer. Duikt . . . boven . . . niets . . . duikt. . . onder de schuit. . . borrels . . . bellen . . . kringen . . . boven . . . hijgt . . . en zwemt naar de puinschuit . . . met . . . iets ... in . . . z’n tanden, als ’n beest . . .

Op de puinschuit ligt ’n stuk druipend menschen-puin. Arie . . . Dries niet van ’m weg. Werkt als ’n gek, om leven in ’m te krijgen. Hij moet toch over twee weken barmitswe worden.

De Meester van het leven wil, dat dit leventje Zijn naam nog zegent voor ’t Seifer-Toure.

Beer Plukker kon zijn eersteling op ’t nippertje plukken van ’t laatste randje van den dood.

Toen werd ’t Sjwoes in ’t sjoeltje, waarvan Barend geen handgift wou hebben.

In de vrouwen-sjoel Bloeme. Haar snikken vulden ’t kluisje van God, toen Arie op ’t Almemmer kwam voor ’t Seifer-Toure, vóórdat-ie nog barmitswe was. Beer was opgeroepen. Aan Arie werd goumel-bensjen woord voor woord voorgezegd.

Toen deed Beer op Sjwoes ’n sjwoeë:

Ieder jaar bloemen op Sjwoes in 't sjoeltje voor niets. Van Beer Plukker, voorzitter van ’t sjoeltje.