Kiekjes

133

Zij zoekt uit ’n groote mand de takjes van groen, die moeder als aderen zal weven tusschen het vleesch-en-bloed der kleuren.

„Zoekt u wat, juffrouw?”

Bloeme is verbaasd over de zonne-vroege klandizie. De Zuider-toren is aan ’t half-zeven spelen.

„Ach ja, m’n stakkerd” en ze weent en kijkt tranend naar Roosje.

„Wat is er dan, juffrouw?”

„Zóó oud, was m’n kleine meid, ziet u, ik denk tien, niet?” „Elf”, trilt Bloeme.

„Nou ja, dat scheelt niet veel. Ziet u, m’n kleine wordt vandaag begraven en nu wou ik ’n bouquetje koopen voor op haar kistje. U kunt me misschien wel eentje klaar maken, niet duur, stakkerd.”

Bloeme beeft. Voor-gevoel welt op uit ’t diepe hart naar de keel.

„Arme vrouw. Ja, maar ziet u, ik verkoop geen grafbloemen.” „Och toe.”

Bloeme maakt ’n bouqetje met sidderende vingers en reikt ’t zwijgend over.

„Hoeveel is ’t?”

„Niets, niets.”

„Niets, zegt u? Mag ik dan wat aan de kleine meid geven?” „Nee, nee, ik bid u nee, nee!”

Dat was Bloeme’s handgif. Ze wou geen handgif hebben, op Eerew-Sjwoes voor bloemen voor ’n kinderlijkje. Ze staakt even haar bloemen-bedrijf en roept haar Roosje en brengt ’t kopje aan haar lippen en besproeit ’t met stille tranen.

„Moe, waarom huilt u . . .?”

Zeven uur dreunt Zuider-toren.

„O, moe, kijk u es de mensche loope!”

„Och, kind, is niks. Gaat zeker ’n plezierboot voorbij in de grach.”

„Nee, moe, kijk maar, ze wijze in ’t water!”

„Hier, Roosie, waar loop je na toe?”

„Hè moe, effe kijke, effe maar.”

Weg.

Bloeme weer bezig met ’r bloemen. Loopen meer menschen.