Kiekjes

132

„Ik moet ’n partijtje potten hebben voor ’n sjoeltje voor Sjwoes, vóór morgen, maar heel goedkoop, want’t is’n sjoeltje, dat niet veel missen kan.”

„Voor ’n sjoeltje? Dank u, mot geen handgif van ’n sjoeltje hebbe, gaat u maar bij m’n concurrent. Dries, die rewoogem gun ik jou. Voor mijn zit meer mazzel an’n kerrek. Ik laat m’n dag niet bederreve door ’n sjoeltje, dank je.”

Bloeme.

Eenmaal in ’t jaar staat ze op ’t Waterlooplein. Anders eeuwig op de bloemmarkt aan ’t water. Bloemen los van de aarde, aan geen takje meer vast en toch in levenden bloei. Eerew-Sjwoes op ’t Plein. Op ’t veld van Waterloo. Om liedjes van Sjwoes te maken op ’t klavier der kleuren, op bloemen-toetsen en sappige snaren-stengels. Bloeme Plukker. Voor vijftien cent al ’n geurig liedje. Als ze bloem voor bloem door elkander plukt, van bak en blik, vlug hier, plots daar, is ’t alsof ze een klavier bespeelt. Niet één greep is mis. Iedere toon is zuiver in ’t bou-quet. En als ’t verkocht is, zegt ze: „nog veel jare en gebruik ze mit gezond”. Haar hart is vroom en haar mond wil ’t mee doen. Heeft ze dat stalletje niet geërfd van haar ouders, die met God gegaan waren, heel hun hartelijk leven? Maar haar Beer is zoo vreemd aan ’t oude mooie. Heeft al heel wat gelachen om haar vrome grollen en gekeven om haar oudmoederlijke kuren. Heeft ze wat moeten huilen, om er door te halen dat Arie in sjoel bermitswe zal worden, twee weken na Sjwoes. „As jij ’t betaalt”, heeft Beer gezegd. „Goed” lachte ze, want ze had er al op gespaard.

Op Eerew-Sjwoes is ze vroeg blij. Speelt ze met de eerste zonnestralen op ’t Plein, om vroeg haar bloemen te sorteeren. Ze wil ’t voor ieder wel weten, dat het haar beste dag van ’t jaar is.

„Niet op de blauwe steene zitte, Roosie.”

Roosje is Bloeme’s eerste meisje. Twee jaar na Arie lag ze aan haar borst. Nooit in de wereld heeft iemand zoo’n mooi roosje op de borst gehad als zij. ’t Was uit God’s tuin geplukt, haar oogjes als twee dauwdruppels in ’t parelend zonnelicht en haar wangetjes als zijden rozeblaadjes.

„Niet op de blauwe steene zitte, Roosie, toe nou!”

„Och moe, ’t hindert niet, ik bin dadelijk klaar.”