Kiekjes

128

Precies Sjoolem, toen hij onder de boomen op de steentjes z’n sgoure had staan. „Pas op, éér d’rwat ankomt.” Als daarom ’t mazzel d’r niet wil ankomme, geeft toch al ’t „afblijve” niets.

„Gaat u daar zoolang zitte, vader!”

„Waar?”

Dat zoekt Gokkie zelf nog.

„Daar vader!”

’n Oude ruststoel van ’n roest-stalletje naast z’n salon. Dat mag wel van den buurman. Kleine Sjoolem zeult ’m aan. Onder ’t sleuren breekt ’r nog ’n wiel-rolletje af.

„Zit u zoo niet lekker, vader?”

„Over m’n einde, Gokkie,” zegt Sjoolem, om sjoolem-wege te zwijgen.

„Wil u nou hoore, groovader?”

Sjoolempje heeft zich aan Sjoolem vastgeklampt. Hij moest aanstonds naar ’t Joode en heeft z’n „fille” in z’n bloesje. Daar heeft grootvader zijn naam in gezet en den datum van z’n bris-miele, toen hij kleine-Sjoolems gefatter was.

„Wil u nou hoore, groovader, wat zal ik voor u oore? Wil u opzoeke, ik ken al ’n stukkie van „sjomme-nessere” vertale ook, wil u hoore?”

De fille ligt op Oude-Sjoolems schoot . . . Kleine Sjoolem zit of eigenlijk staat of eigenlijk hangt of eigenlijk klimt.

De hemel hoort, de aarde luistert. Maar geen der menschen ziet dat schitterend prentje uit den Bijbel, dat levend schilderstukje uit ’n verren voortijd. Gokkie alleen ziet ’t en zegt tot den buurman van den rust-stoel „och, laat ’m z’n narresjkat!”

Maar de boomen lachen en de lucht zingt.

Sjoolempje wijst bij met z’n vingertje. Hij ziet van grootvader niets. Heel z’n hoofdje eet de letters op.

„Boroeg — geloofd — attoh — zijt gij — addesjim — de Eeuwige — elloukeinoe — onze God — weiloukei — en de God van — awouseinoe — onze voorouders — elloukei — God van — Awrohom — Abram — elloukei — God van — Jitschok — Izak . . .”

Sjoolem lacht in ’n verre wereld van vroeger.

„Wezougeir — en die gedenkt — chasdei — de weldaden

—    oowous — van de voorvaders — oemeiwie — en die brengt

—    gouëil — de Verlosser — liwwenei weneihem — aan de kinderen van hun kinderen ...”