Kiekjes

127

Vaders handel, maar niet vaders wandel. Moeders „rasj”, maar niet moeders „roeh”. Van beiden de helderheid, maar van geen van twee de helderziendheid.

„Gokkie, is Sjoolem . . .?”

„Nee, God laat ’m gezond. Vader is besjoolem verzorgd. Gijn, daar komt-ie an ook!”

’n Blauwe heer met ’n zwart hoofd. Sjoolem met ’n kolen-hoed en turf-trappers. Sjoolem glimt aan z’n hoed, aan z’n jas, aan z’n voeten, alleen z’n gezicht is dof. U snapt ’t zeker al. Sjoolem is ’n oud-mannetje geworden. Hij wordt bewaard in ’n pakhuis van ouwe-mannetjes. Sjoolem is „besjoolem” verzorgd. Hij heeft ’r zelf om gevraagd. Omdat-ie bij Gokkie boven zag, wat-ie niet zien wou en wat-ie zien wou, niet zag. Hij woonde wel bij z’n Dientje, maar nóg niet. ’t Hekje stond er, met „verhuurd” erboven, op Muierberg. Dientje sliep er al, maar zijn bed was nog niet gemaakt. En daarom was-ie zoo lang in huis bij Gokkie. Maar Gokkie zag daar kniezen van komen. Om vader ’n plezier te doen had-ie kleinen Sjoolem naar „’t Joode” gestuurd. Maar Klaartje wist „de hal”, niet te vinden. Sjoolem zei nooit wat, over den sjoolem en liet zich door den dokter vleesch en vet verbieden. Toen zag-ie eenmaal op z’n sjabbes, toen-ie uit „Ouhawei Sjoolem” kwam, Gokkie gauw ’n eindje sigaar uit ’t raam gooien. Heeft toen geen kiddesj gezegd en geen eten gelust. Ging d’r toen zelf werk van maken. Zag men ’m telkens tellen uit een in ’n oud goud-doosje van Dientje oleehe-hasjoolem. Z’n handelscenten. Waar hij op ver-koopingen mee vocht. En hij kocht zich in „newei jeesje”. Gokkie en Klaartje blij, dat vader „besjoolem” verzorgd was. Hebben ze zeker niet gehoord z’n hart barsten. Hebben ze bepaald niet gezien z’n ziel krimpen. Maar God wist wel, dat Sjoolem liever’nouwe man was gebleven, dan’n „oud-mannetje” geworden.

Vader, daar komt grootvader an.”

Sjoolempje haalt Sjoolem in. Pakt z’n bibberende hand en brengt die aan z’n mondje. Wil ’t derde geslacht goed maken, wat ’t tweede heeft bedorven?

„Groovader kom mee, mot u hoore an mijn al kenne oore.”

Hij trekt ’m mee onder de boomen op de steentjes, op ’n divan van vaders massematte.

„Nee, vader, gaat u daar niet zitte, dat is mijn sgoure en as d’r iets ankomt . . .”