Kiekjes

129

„Groovader, u hoort niet! groovader, slaap u? — groo-vader ... ai — vader, vader —■ vader, groovader, komt u gauw hier, vader!”

Sjoolem’s hoed is gevallen. Want z’n hoofd is omgezakt, tegen schoudertje van kleinen Sjoolem.

„Vader, groote God, wat is d’r met u?”

Gokkie vliegt aan.

Sjoolem is „besjoolem”, waar-ie wezen moet.

Kleine Sjoolem hoefde dien middag niet naar ’t Joode. De meester zou ’t wel gewaar worden, dat grootvader gestorven was.

’t Hekje met „verhuurd” is weg op Muiderberg.

Sjoolem is „besjoolem” bij z’n Dientje.

Geplukt van vruchtbaar veld. Los van de aarde, jaren al, toch niet dood. Aan geen takje meer vast, nog toch in bloei. Op steen geplant, sinds jaar en dag, toch nog vrucht gedragen. Zomer en winter, nooit beschut, en niet verlept. Immer rijper, rijker in groei, blijder in bloei. Lachend in storm, schaterend in sneeuw, schertsend in hagel, snakend in kou. Wilde nooit aan verdorren denken. Hing ’t kopje neer, sproeide ze milde traantjes en óp weer was ’t hoofdje. Zooals ze ook zon kon maken uit haar eigen zieltje. Over rozen was ze gewandeld, van dat ze ’n wezen werd. Vader kon bloemen maken, mooier dan het veld. In zijn keldertje kon de natuur nog wel wat leeren. Weet de natuur wat van ’n bloemen-bruiloft? Heeft ze de kleuren soms hartelijkheid geleerd? Daar groeien rozen, hier bloeien lelies, ginds tieren anjers, ergens dansen anemonen, ’n Kind van Iraël komt aangeloopen en trouwt rozen met lelies, laat anjers anemonen kussen, bindt ze saam tot ’n heilige hartelijkheid, dat ze elkander om den hals vallen en in omhelzing houden. Nu ja, niet lang, maar genot moet kort zijn, wil ’t niet vervelen. Als maar telkens weer ’n nieuw kort genot komt, tot ’t leven klaar is. De schepping hiervan heeft de Kiekjes.    9